Wij weten het wel.

Vroeger dacht ik dat er een soort universeel wijs man zou zijn. Eén iemand die uiteindelijk wist wat goed was voor de wereld. Een soort Nelson Mandela. Ik keek naar hem en stelde me zo voor dat iedereen zijn adviezen en manier van leiderschap over zou nemen.

Helaas. Je wordt groter. Ik ontdekte dat er wel grote organisaties zijn, maar dat die uiteindelijk ook maar beperkt zijn. De Wereldgezondheidsorganisatie, de Verenigde Naties, de Wereldbank. Allemaal mensen. Mijn grootste teleurstelling was het Kyoto-protocol. Afspraken om de wereld mooier te maken, maar Amerika deed niet mee. Huh? Hoe kan dat nou? Aan iets goeds wil toch iedereen meewerken? Hoe naïef was ik.

En later ontdekte ik dat het zelfs voor Nederland geldt. Heeft de VVD een goed plan, dan houden de oppositiepartijen het tegen. Heeft de PvdA een goed plan, dan houdt de VVD het tegen. En ga zo maar door. Genoeg voorbeelden te bedenken. Het schiet uiteindelijk dus gewoon niet op.

Maar waar het gaat om echt belangrijke zaken zouden we er wel uitkomen – dacht ik. Dan werken we samen en willen we het beste voor de mensen. Toch? Er werd actief geld ingezameld en met elkaar trokken we in strijd tegen onrecht of armoede. Want wat was uiteindelijk altijd het probleem? De afstand, het geld of het feit dat het niet in onze tijd gebeurde. De hongersnoden waren in Afrika. De kinderen die niet naar school konden woonden niet in Europa. Of we waren zelf nog niet geboren. De oorlog was nooit dichtbij.

Maar nu is het wel dichtbij. En nu wordt het echt duidelijk. Het probleem zat hem nooit in de afstand of in het (tekort aan) geld. Het probleem zit in onszelf. Wij. Het lukt ons niet. We belanden in een politieke patstelling. Wij mensen zijn ondergeschikt aan onze eigen democratie geworden. De rechten en waarden van de een (bijvoorbeeld om de grenzen te willen sluiten) gaan het leven kosten van de ander.

En wat zeggen wij over dertig jaar tegen onze kinderen? Of over zestig jaar tegen onze kleinkinderen? ‘We konden er niets aan doen’ of ‘we wisten er niets van’. Hen voorliegen zal niet meer lukken. De beelden zijn al gemaakt en de wereld over gegaan.

Wij weten het wel. Wat doen wij?

 

Tags voor dit artikel:

Gerelateerde artikelen

Deel dit artikel

  Naar boven