'Maar ze hebben wel allemaal een smartphone.'

Deze week was ik op bezoek in een AZC. Er zitten veel mensen buiten, in kleine groepjes bij elkaar. Allemaal met een smartphone. Als we het terrein weer afrijden hoor ik mezelf, met enige schroom, zeggen: 'Toch opvallend. Ze hebben wel allemaal een smartphone.'

Bedoel ik er iets mee? Niet dat ik weet. Aan de andere kant? Het valt me op en ik zeg het, dus misschien toch wel. Het is in ieder geval iets dat ik de afgelopen tijd vaker heb gehoord. In media of in opmerkingen. ‘Ja, maar ze hebben wel allemaal een smartphone.’ Alsof het feit dat ze een smartphone hebben, ze minder vluchteling maakt.

Degene naast me reageert. ‘Ja, logisch toch. Het is klein en je houdt het makkelijk bij je.’ En, hoe simpel ook, dat liet me niet meer los.

Want wat zou ik doen, in hun situatie. Wanneer zou ik wegvluchten? Als Amsterdam wordt gebombardeerd? Als het Nunspeet is? Of pas als ze ons eigen dorp binnenvallen? Bij hoeveel vermiste of gestorven familieleden maak je de afweging om huis en haard te verlaten? Ik weet het niet.

Maar goed. Je besluit te vluchten. Je gaat je huis en je dorp of stad verlaten. Je maakt er nog een foto van. De familiealbums kunnen niet mee, te zwaar. Je maakt er een foto van. De Bijbel, de Koran… In je smartphone kun je elke tekst terugvinden.

Je zult de oversteek gaan maken met de hulp van een mensensmokkelaar. Hoe bereik je hem? Met je smartphone. 

Wat als je in de hoeveelheid mensen een van je kinderen kwijt raakt, of je partner? Als het mogelijk is probeer je ook voor hen nog aan een smartphone te komen.

Hoe weet je waar je heen moet? Wat zijn de goede routes? Via de smartphone kun je de ontwikkelingen volgen en de routes plannen. En in je smartphone staan al je contacten – ook van de familieleden die de vlucht eerder hebben gemaakt en die je achterna wilt reizen.

Tot slot. Je betaalt misschien wel 1000 tot 2500 euro voor de overtocht met de boot per persoon: de smokkelaars staan je niet toe enige bagage mee te nemen. Wat kun je verstopt in je broekzak bij je houden? Juist ja. Je smartphone. 

Zelf heb ik pas sinds een paar maanden een smartphone, een leven zonder kan ik me dus nog goed voorstellen. Maar vluchten zonder? Nee. Het is niet langer een luxe, het is een manier om te overleven. Het waardeoordeel dat schuilt in onze opmerkingen over hun smartphones, wijst enkel op onze onwetendheid.

 

Tags voor dit artikel:

Gerelateerde artikelen

Deel dit artikel

  Naar boven