Machteloos

Vandaag niet iets over seksualiteit, maar een persoonlijk blog over bewogenheid, vluchtelingen en het gevoel van machteloosheid dat je kan overvallen.  

Het beeld van het jongetje Aylan gaat de hele wereld over. Iedereen praat erover, verzint acties of roept op tot compassie en medeleven. Wat kan ik doen? Via Facebook komen de berichten voorbij van mensen, betrokken en bewogen, die binnenkort vertrekken naar Lesbos. Ze gaan de vluchtelingen die aankomen een hart onder de riem steken door eten te geven, schone kleding of door er gewoon voor hen te zijn. En ik?

Ik zit hier in Nederland. Lees over de berichten. Vang  via Twitter het bericht op: ‘Voelt u zich geroepen?’ Jahoor, ik voel me geroepen. Ik voel me bewogen en betrokken. Sterker nog, als ik er veel over nadenk voel ik me eigenlijk volledig lamgeslagen. Het is daarom makkelijker om er niet over na te denken. Maakt dat me laconiek? Egoïstisch? Waar is mijn bewogen hart?

Mijn hart is bij de wereld. Bij de mensen om me heen. Maar ook bij mijn man, en bij mijn kinderen. Zij zijn vandaag naar de BSO. Ik moet het eten klaar hebben staan als ze thuiskomen. Dan is het spitsuur. Drie jonge kinderen moeten naar bed, maar eerst moet er nog even over hun dag gepraat worden. Mijn man doet na het eten de weekboodschappen – mijn oudste dochter gaat altijd even mee – en daarna moet ik naar de basisschool van de meiden voor het startgesprek. Als ik er met mijn hoofd niet bij ben, omdat ik denk aan het vluchtelingendrama dat zich as we speak aan het voltrekken is, dan merken mijn dochters dat. Ze voelen zich niet gezien en gaan plagen, pesten en zeuren. Wat kan ik doen?

Ik wil ook naar Lesbos. Vandaag hoorde ik een vrijwilliger die daar aan het werk was in een filmpje zeggen ‘dit is beter dan machteloos op de bank zitten toe te kijken’. Ondanks mijn bewogen hart, blijk ik zo’n ‘machteloos op de bank zittende toekijker’ te zijn. Dus wat als ik gewoon ga? Ik ben ondernemend, flexibel en kan veel aan. Ik voldoe aan de voorwaarden die Stichting Hulpactie Bootvluchtelingen stelt. Ach, mijn man kan wel voor mijn dochters zorgen. Ik vertrek.

Wat zal me dat een prettig gevoel geven. Ik doe er toe, eindelijk echt helpen! Ik kan iets voor iemand betekenen. En dan vang ik de vluchtelingen op en geef ze wat ze nodig hebben. Korte tijd later zullen ze verder trekken. Ze gaan mensen ontmoeten en in situaties komen die ze niet nodig hebben. Die ze niet willen meemaken. Mijn helpende hart en mijn helpende handen zullen tijdelijke troost bieden. De vluchtelingen treffen nieuwe mensen, met bewogen harten. Maar ze treffen ook bureaucratie. Mensensmokkelaars. Vrachtwagens. Een tentenkamp naast het station. Een opvangcentrum. Wachttijden. De reis is lang, moeilijk, intensief. Waar gaat het heen? Hoe ver kan mijn bewogen hart en mijn helpende handen hen brengen? En wat kan ik nu eigenlijk echt doen, als ik hier een gezin heb voor wie ik er ook wil zijn?

Maar dan bedenk ik me iets. De mensen, al die vluchtelingen, ze zijn op zoek naar dat wat ik heb. Een huis. Een plek om mijn kinderen te laten opgroeien zonder angst voor haat en strijd. De veiligheid om te spelen, om te zijn. De vrijheid om je uit te spreken. Mij schuldig voelen over dat wat ik heb zal hen niet helpen – dat is immers juist waar zij hun leven voor wagen. Dankbaarheid, dat is het enige dat past. En bewogenheid. Gebruik maken van de middelen die we hier hebben. Hoeveel ruimte kunnen we delen? Wat mag het ons kosten? Wat hebben we om te geven? Ik zal een draagdoek sturen. Ik zal een gift overmaken. En terwijl ik het eten op heb staan, schrijf ik dit. Om me uit te spreken. Bewogenheid is niet te meten in daden. Je voelt het in je hart.

Informatie over het werk van Stichting Hulpactie Bootvluchtelingen vind je op www.bootvluchteling.nl. Voor de draagdoekenactie kun je op Facebook kijken: Because we Carry.

Tags voor dit artikel:

Gerelateerde artikelen

Deel dit artikel

  Naar boven