Niemandstijd

Vannacht werd de klok verzet. Tussen 3.00 en 4.00 uur lag ik wakker. En zoals elke nacht denk ik aan en droom ik over de vluchtelingen. Vast in niemandsland. Wie neemt de zorg op zich? Wie neemt de verantwoordelijkheid? Het wordt naar de ander doorgeschoven. 

Ik vraag me af. Is er ook een niemandstijd? Een uur dat er eigenlijk niet is en dat letterlijk weer verdwijnt? Een tijd waarin je zelf kunt verdwijnen? 

Niemandstijd als troost voor iedereen. Wat zou dat mooi zijn.

Maar helaas. Ik lig maar gewoon een uurtje wakker. En dat ene uur is misschien wel even niemandstijd, maar de realiteit is natuurlijk heel simpel. Er zijn geen uren die verdwijnen. Er is geen tijd om in op te gaan. Het leven is tijd. Realiteit. 

En er is geen mogelijkheid om die realiteit te ontvluchten. Zelfs niet voor hen die op de vlucht zijn. 

Tags voor dit artikel:

Gerelateerde artikelen

Deel dit artikel

  Naar boven