Maar, maar, maar... Waarom dan?

Weer een avond in het AZC. De verhalen, de levens, de gebeurtenissen: ze zijn me echt al lang bekend. En meestal lukt het me prima om het van me af te zetten. Maar deze keer is anders. Ik heb erover gedroomd en het laat me niet los.

Ze is ongeveer van mijn leeftijd en heeft twee zussen. Haar vader heeft het gezin verlaten toen ze jong was (omdat haar moeder alleen maar dochters kreeg). Haar moeder stierf toen ze twaalf was. Als kwetsbare meiden zijn ze in de handen gevallen van vele ‘opvoeders’ met verkeerde motieven.

Lang verhaal kort: getrouwd, dorp omsingeld en weggevlucht.

Ze komt, uiteindelijk, in Nederland en wordt geïnterviewd. Maar ze heeft een mannelijke tolk en daarom durft ze niet open te zijn over de mishandelingen die ze heeft meegemaakt. En het is ook nog een tolk die niet het dialect spreekt dat zij spreekt. Er ontstaat een verschil tussen de interviews die haar man en zijzelf hebben gegeven. En dat blijkt funest. 

Na twee en een half jaar Nederland kreeg ze vorige week de brief van de IND. Ze moeten terug.

Ze heeft een slecht huwelijk en geen familie daar. Als ze teruggaat zit ze klem tussen de slechte relatie met haar man en zijn familie. Wat wel zou kunnen, werd haar verteld, is dat ze gaat scheiden. Dan mag zij hier met de kinderen blijven en gaat hij terug.

Maar dat wil ze niet. ‘Heb ik dit allemaal meegemaakt en hebben wij dit allemaal samen doorgekomen om dan nu op te geven?’ Dat wil ze niet moeten geloven. En ze heeft nog een hele andere reden om haar man niet te verlaten. ‘Ik heb zelf geen vader gehad en ben niet als gezin opgegroeid. Het enige wat ik wil is dat mijn dochter en zoon hun vader kunnen knuffelen – dat hij er is voor ze.’

Ze deed eerder al een poging om niet langer te leven. Alle hoop opgegeven. Nu moet ze volhouden, maar ze is gestopt met de medicatie. (‘Waar ik vandaan kom hebben ze geen antidepressiva, dan kan ik beter nu al stoppen.’) Een mens tot in het diepste van haar ziel kwetsbaar, beschadigd en fragiel; dat is ze.

Mijn dochters kennen haar en haar dochtertje ook, ze kwamen ze kortgeleden nog in de stad tegen. Ik vertel het ze.

“Maar weet de koning dit ook? Hebben ze dit aan hem verteld? Dat kan hij toch niet goed vinden? Geeft hij dan niets om de mensen in zijn land?Maar waarom hebben ze dat dan besloten?
Hoe lang duurt de reis dan?
Moet haar dochtertje dan alleen reizen?
Gaan ze lopen of vliegen?
Maar waar moeten ze dan wonen?
Maar waarom zou ze dan moeten scheiden?"

"Dus. Dit is wat de mensen willen?”

Leg het maar eens uit.

Lege hoop.

Ik weet opeens zo wat dat is. 

Tags voor dit artikel:

Gerelateerde artikelen

Deel dit artikel

  Naar boven